bi buçuk saat önce uyandım, kalktım, kahvaltımı ettim. sonra kalktım masadan öyle boş boş dolaştım evin içinde. baktım bilgisayar açık bi bakıyim dedim. açtım facebooku: gereksiz ve aynı şeyler. açtım habertürkü: mısır, tunus, yemen, ürdün, cezayir.. isyanları ; hande ataizinin arka kapıdan kaçması (çok önemli), 80 yaşındaki sünnetçinin hazin sonu, dünyanın en şanssız adamı... açtım bikaç blog okudum benim de yazasım geldi. çok da zamanın yok zira gidip bişeyler çalışmam ardından hazırlanıp dershane yollarına düşmem gerekmekte.
düşünmeden hareket eden insanlara döndüm. evet ders çalışıyorum, evet dersaneye gidiyorum iyi kötü yapılması gerekenleri yapıyorum. sabak kalk okula git akşam dersaneye sonra eve yat kalk okul dersane ev.... neden bu kadar ödün veriyorum kendimden, neden elime bi kitap bi kahve alıp oturamıyorum( son 6 aydır yapmadım bunu ), neden sinemaya tiyatroya rahatça gidemiyorum. isyan eden ergen sözlerine benzedi bunlar, tamam yapılması gerekenler bunlar ama ne için? tıp mı okumak istiyorum? neden? ben mi istiyorum yoksa 4 yaşımdan beri bana benimsetilmiş birşey mi bu? düşünüyorum mühendislik mimarlık yok ben yapamam öyle şeyler, bana göre değil diyorum hemen vazgeçiyorum. düşünmeye bile cesaretim yok hemen kaçıyorum. kendimi o kadar inandırmışım ki doktor olmaya, başka bişey düşünmüyorum bile. aklımın bi köşesinde duruyor hep: doktor olunca mutlu olucak mıyım?...
aslında neden istiyorum biliyo musun? benim çocukluğumdan beri gördüğüm klasik rüyalar vardır. onlardan birinde sevdiğim insanların başına birşeyler geliyor, ya biyerlerini kesiyorlar(basit bi el kesmesi değil), ya bi kalp krizi ya da o an acil müdahale gerektiren ancak bir doktorun yapabileceğiyle yaşamaya devam edebilecekleri şeyler geçiyor başlarından.o an yanlarında ben oluyorum, bazı rüyalarımda doktor oluyorum kurtarıyorum onları bazılarındaysa kenardan öylece bakıyorum. uyanıyorum. ve diyorum evet ben doktor olucam.
saçma gelebilir, doğrudur. ama durum bu. belki de sadece bu düşünceden dolayı tıptan vazgeçemiyorum. korkuyorum. bilmiyorum öyle işte. neden yazdım onu da bilmiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder