hani insan kendini bazen yalnız hisseder ya..

bi süredir hiçbirşey yapmak gelmiyo içimden, birşeyler yapmak için zorluyorum resmen kendimi. çünkü ben, benim canım sıkkın gerisi boş diğerleri benim bu halimden etkilensin ya da etkilenmesin banane diyenlerden değilim.en azından başkalarının canını da sıkmamayı düşünenlerdenim.

sen bunu düşünürken karşındakinden de bunu bekliyorsun içten içe. görmeyince de bi soruyorsun kendine...acaba doğru kişiler mi?

umarım bunun altından da düşündüğüm şey çıkmaz..umarım bi iki yıl sonra "ben böyle düşnmüştüm,ama senin davranışlarından değil onun davranışlarından, ne kadar saçmaymış" tarzında bi cümleyi yine duymam..

ani değişmelere dengesizliklere gelemiyorum bi gün öyle bi gün böyle diye bişey yok..bi gün yüzüme gülen yakın dediğim kişiler ertesi gün gelip nedenini bilmediğim ya da kafasında kurduğu birşey için saçma sapan şeyler yapıyorsa saflıkta bayrağı en önde taşıyorum diye düşünüyorum her seferinde olduğu gibi..

çok saçma geliyor senin için bu şekilde davranan biri için ona değer verip kafaya takman..

bugün böyle diyorum ama yarın yine unutucam..bu tekrarlandığında yine hatırlıycam evet yine böyle olmuştu ve sen yine unutmuştun diycem kendime.sonra tekrar tekrar ve tekrar..

sıkıldım.

her insanın vardır ne olursa olsun yanımda olucak arkadaşım dostum dediği biri..bu aralar güncellenen bi soru benim için..acaba?

samimiyetsizlik görmek kötü birşey.kimseye güvenememek daha da kötü.